Wasiƙar tunani daga zuciyar wanda yake kira zuwa adalci da tausayi.
Akwai wasu kalmomi da idan aka furta su, sai su yi ɗaci a zuciya; akwai wasu gaskiya da idan aka ji su, sai su motsa ɓangaren mutumtaka da muka daɗe muna ɓoyewa. ɗaya daga cikin irin waɗannan gaskiya ita ce cewa — wasu mazaje sun manta da ma’anar kasancewa mutum. Sun ɗauki aure tamkar fili ne na iko, mace kuma kamar kayan gida da za a sarrafa yadda ake so. Wannan ba soyayya ba ce, ba shugabanci ba ne — zalunci ne, kuma babu adalci da yake da kamanni da zalunci.
Wannan wasiƙa ba tsawatawa ba ce, ba kuma ƙorafi ba ce; wasiƙa ce daga zuciya zuwa zuciya — tunani ne mai natsuwa ga duk wanda zuciyarsa take son jin gaskiya, koda kuwa gaskiyar za ta zafi.
Mace ba kayan gida ba ce;
Ku mazaje, ku tuna: mace mutum ce kafin ta zama matarka. Ita ce jigon gida, amma ita ce kuma zuciyar al’umma. Ba kayan da za ka mallaka ba ce, ba abin da za ka wulakanta ba ce, ba kuma kayan da za ka yi amfani da shi har sai ya tsufa ka yar ba.
Mace tana jin zafi, tana jin ƙauna, tana jin ƙyashi, tana jin tsoro. Amma fiye da komai, tana da zuciya mai ɗaukar nauyi, wacce take shiru don ta kare gidan da take ciki — ko da kuwa gidan ya zama kurkuku ne gare ta.
Idan ka ji shiru daga matarka, kada ka ɗauka shiru yana nufin yarda. Shiru na mace sau da yawa yana nufin ta gaji. Gajiya da rashin fahimta, da duka, da zagi, da tsangwama, da rashin godiya. Kuma idan mace ta gaji, soyayya tana fara mutuwa a hankali — kamar wuta mai ƙonewa a ƙarƙashin ruwan sama.
Zalunci ba alamun namiji ba ne;
Wasu mazaje suna ɗaukar zalunci a matsayin alamar ƙarfi. Amma ku sani — babu rauni kamar rashin iya riƙe fushi.
Namiji mai hankali ba ya amfani da duka don ya tabbatar da iko. Namiji na gaskiya shi ne wanda yake iya yin shiru lokacin da zuciyarsa ke ƙona; wanda yake iya yin haƙuri don kare mutuncin iyalansa; wanda ya fi fushi da zalunci fiye da raunin mace.
Duk wanda yake ganin jarumta tana cikin duka, to bai san ma’anar jarumta ba. Domin jarumta ita ce kulawa, ita ce juriya, ita ce riƙon amana. Kuma mace amana ce — amana daga Allah, wadda za ka yi tambaya a kanta.
Wasu matan suna yin kuka ba da hawaye ba, amma da shiru. Suna yin kuka da yawan aikin da ba ya ƙarewa, da kalmomin da ke tsinke zuciya, da rashin jin daɗin kasancewa a gida da ya kamata ya zama mafaka.
Idan ta ce “lafiya lau”, to tana ƙoƙarin kare zuciyarka, ba tawa ba.
Idan ta yi shiru, tana jin tsoron cewa magana ba za ta canza komai ba.
Idan ta fara ɗaukar nesa da kai, to ƙauna tana raguwa — kuma idan ƙauna ta tafi, babu abin da ya rage sai nauyin zama.
Yara suna gani;
Yara su ne madubin mu. Idan suka ga mahaifinsu yana zagin mahaifiyarsu, suna koya cewa hakan daidai ne. Idan suka ga mahaifiyarsu tana kuka a kowane dare, suna koya cewa rayuwa tana nufin haƙuri da zafi.
Rana ɗaya, ɗanka zai zama kamar kai — zai ɗauki mace kamar yadda ka ɗauki mahaifiyarsa.
’Yarka kuma za ta ɗauki zalunci a matsayin ƙauna — kamar yadda ta ga mahaifiyarta tana karɓar shi cikin shiru.
Wannan shi ne gudunmawar da zalunci ke bayarwa ga al’umma — tarbiyya ta zafi, ta tsoro, ta rashin mutunci.
Soyayya ita ce tausayi;
Ka tuna, soyayya ba ta buƙatar iko. Ba ta buƙatar murya mai ƙarfi ko fuska mai tsoro. Soyayya tana buƙatar tausayawa.
Tausayin cewa wanda kake tare da shi mutum ne, ba abin gwaji ba.
Tausayin cewa akwai kalmomin da zasu iya faranta zuciya fiye da kyaututtuka.
Aure tafiya ce ta mutunta juna, tafiya ce ta fahimta. Idan ɗaya ya karye, ɗaya yana ɗauke shi. Idan ɗaya ya faɗi, ɗaya yana tashi da shi. Idan dukansu suka kasa fahimta, aure yana zama fage na yaƙi — yaƙin kalmomi, yaƙin fushi, yaƙin rashin kulawa.
Wata rana zaka nemi gafara, amma kalmomin ka ba za su dawo da amincewa ba.
Wata rana zaka tuna cewa mace da kake zalunta ita ce wacce ta yi maka addu’a a lokacin da duniya ta juya maka baya. Ita ce wacce ta share maka hawaye lokacin da babu wanda ya tsaya tare da kai. Ita ce wacce ta yi maka dariya a lokacin da kai baka da komai.
Ka tuna — babu zalunci da yake tserewa hukuncin Allah. Idan ba ka bi ta hanyar adalci a yau ba, to akwai ranar da za ka tsaya gaba da Mai Adalci, kuma babu ɗaya daga cikin ƙarfi da kake da shi da zai taimake ka.
Mutunci da tausayi – su ne kayan aure;
Idan ka rasa mutunci da tausayi, to aure ya rasa rayuwa.
Ba kuɗi ba ne ginshiƙin aure — zuciya ce. Ba ɗaki mai kyau ba ne ke kawo farin ciki — zaman lafiya ce. Ba cikar jiki ba ne ke daɗa ƙauna — kulawa ce da lafazin da ke shafa rai.
Ka riƙe matarka da mutunci. Ka saurare ta. Ka koyi jin ƙunshiyar zuciyarta. Idan ta yi kuskure, ka tuna cewa kai ma baka cikakke ba ne. Kuma idan ta yi maka alheri, kada ka ɗauka kamar dole ne — ka gode, domin wannan alheri ne daga Allah, ta hanyar mace.
A ƙarshe, ya kai mai zaluntar matarsa, ka tsaya ka saurari zuciyarka. Shin wannan shi ne mutumtaka da kake so a tuna da kai da ita? Shin wannan ne gado da kake barin wa yaranka — gado na tsoro, kuka, da wulaƙanci?
Ka gyara kafin lokaci ya ƙure. Ka roƙi gafara kafin zuciya ta bushe.
Domin mace ba ta buƙatar duniya — tana buƙatar ƙaunane. Ba ta buƙatar mallaka — tana buƙatar fahimta. Ba ta buƙatar duka — tana buƙatar ɗaukar ta a matsayin mutum.
Ka gyara yau, domin wata rana — ba za ka samu wata dama ba.
Wanda ya rubuta:
MUSTAPHA MUSA. 08168716583.
